Wie denkt de sensei wel dat hij is?
Alles begon in een bibliotheek
In 1993 ontdekte ik internet in een bibliotheek in Amsterdam. Niet met een plan, gewoon nieuwsgierig. Ik begreep meteen: dit verandert alles.
Een jaar later werkte ik aan mijn scriptie bij DDB Tribal, het online bureau van DDB Needham. Daarna richtte ik DDB Amsterdam op. We groeiden naar een team van 23 mensen en werkten voor merken als McDonald's, Volkswagen, Achmea, Bavaria en Philips. We wonnen twaalf prijzen, waaronder een Cannes Cyber Lion.
In 2004 verkocht ik het internetbureau.
Niet omdat het misging. Maar omdat ik er klaar mee was.
Van reclame naar iets echters
Ik trok met mijn gezin op reis. En toen ik terugkwam, wilde ik iets anders. Minder campagnes die je vergeet, meer dingen die echt ergens goed voor zijn.
Ik richtte Nobla op (later The Karma Brothers), een bureau voor duurzame merken. Bouwde een app die mensen aanspoorde hun afval op te rapen (CleanUpTogether). Startte een initiatief waarbij mensen meubels doneerden aan Syrische vluchtelingen. Kocht drie koeien via een crowdbutching project, want als je een koe in de ogen kijkt, eet je minder vlees. Ik heb dat ook gedocumenteerd. En ik zorgde een tijdlang voor honderdduizend bijen omdat die mij zo intrigeren
Mijn kinderen noemen me een 'GroenLinks lul'. Dat klopt een beetje. Ik eet vrijwel geen vlees meer, leef bewust, en raap af en toe de peuken op die anderen laten vallen.
Hoe ik bij het merkverhaal belandde
Ik heb me drie jaar lang gecertificeerd verdiept in het schrijven van heldere merkverhalen. Als Certified StoryBrand Guide hielp ik bedrijven hun boodschap zo helder te maken dat klanten meteen begrepen wat ze konden verwachten.
Dat is ook hoe DKKV is ontstaan, samen met Peter en Roel. Drie Noord-Hollanders met reclame, media en online marketing in het DNA. Met als enige doel: ondernemers grip geven op hun eigen marketing.
En toen kwam AI
Ik volg technologie mijn hele carrière al. Van internet in 1993 tot blockchain, en nu AI.
Maar AI voelde anders. Niet een nieuwe tool, maar een verschuiving. Vergelijkbaar met wat internet deed in de jaren negentig, maar dan sneller. Veel sneller.
Ik begon te trainen. Mezelf eerst, daarna anderen.
Teams, individuen, gezinnen. En ik merkte telkens hetzelfde: mensen denken dat ze achterlopen. Dat anderen het al snappen. Maar niemand heeft een handleiding gekregen. Niemand.
Dat is waarom ik Prompt Dojo heb opgericht.
Wat ik geloof
AI-jaren zijn hondenjaren. Wat vroeger zeven jaar duurde, doen we nu in één.
Ik maak me ook echt zorgen. De implicaties van AI op werk, op kennis, op wie er straks nog telt, die worden onderschat. Ik zie het in elke groep die ik train.
Maar paniek helpt niet. Het enige dat helpt: het beest in de ogen kijken en het in je voordeel gebruiken.
Dat is precies wat ik je leer.
Mijn stijl
Direct. Speels. Pragmatisch. Leren door te doen, zoals in een echte dojo.
Geen slides die je thuis weer vergeet. Geen guru-taal. Geen belofte dat AI alles oplost.
Wel: een paar uur samen, en je gaat anders naar huis dan je binnenkwam.
Het mooiste moment is altijd hetzelfde: als het kwartje valt en iedereen tegelijk ziet wat er mogelijk is.
Knop 